WIJNinstituut WIJNproefpanel – uitslag januari 2013

Wijninstituut Wijnproefpanel - jan 2013Gisteren was er weer een nieuwe editie van het WIJNinstituut WIJNproefpanel. Zoals inmiddels traditie is bestond het proefpanel uit drie wijndocenten van het WIJNinstituut en een aantal enthousiaste (oud-)cursisten. De sfeer zat er meteen in, want twee van onze cursisten hadden net SWEN2-Wijnbrevet gehaald, waarbij eentje zelfs met een 9 ½! Mitchell, gefeliciteerd!

‘Wijntje’ onder zes euro
We proefden gisteren maar liefst 26 wijnen, 13x wit en 13x rood. De criteria: wijnen onder de €6 die landelijk verkrijgbaar zijn bij supermarkt, wijnketen of inkooporganisatie. Dat mogen ook aanbiedingen zijn.

Net als de vorige keer in november 2012 viel ons ook nu weer op dat je soms prima wijnen onder de zes euro kunt krijgen, maar dat de kwaliteit van wit ons over het algemeen beter bevalt dan die van rode wijnen. Waarom? Is het moeilijker om onder de zes euro een redelijke kwaliteit in rood te krijgen? Geen idee. Met de kerstdagen nog in ons achterhoofd, verwezen we een deel van de rode wijnen naar aardige basiswijn voor Glühwein. Een nieuw, maar niet serieus selectiecriterium. Wat is dan wel het selectiecriterium van het WIJNproefpanel? De wijn moet lekker drinkbaar zijn, zonder fouten, zonder scherpe kantjes, zonder vreemde (bij)smaakjes. Gewoon een oké wijn dus. Niet alleen maar eendimensionale harde wijn met veel te veel zuren, te slap of te zoet, maar gewoon prima. Zo kijken per slot van rekening de meeste wijndrinkers tegen een ‘wijntje’ aan. Boven de zes euro wordt het allemaal wat serieuzer.

Wijninstituut Wijnproefpanel - winnaars wit jan 2013Sauvignon wint
De witte serie was zoals gezegd wederom wat beter dan de rode serie. De wijnen van sauvignon blanc vielen niet tegen. Wel veel bitters, maar ook fris. De wijnen met een blend waarin sauvignon zat, bevielen ons dit keer overaal het beste. Wat meer structuur en niet zo vlak een eendimensionaal. De winnaars komen dit keer uit beide categorieën: sauvignon en blend met sauvignon. Opvallend! De andere witte wijnen waren zeer divers. Van rebula tot ,macabeo, van traditionele chardonnay tot grauburgunder. Soms aardig, soms gewoonweg met een vreemd en afwijkend aroma dat een breed publiek vast niet zal aanspreken.

Winnaars wit
1. 2012 Gascogne, 60% colombard / 20% sauvignon / 20% gros manseng, Cuvée Marine, Domaine de Menard (Grape District €5,79)
2. 2011 Slovenia, sauvignon blanc en pinot gris, Puklavec & Friends (€4,39)
3. 2012 Valle Central / Chili, sauvignon blanc, Alpaca (C1000 €3,999)
3. 2011 Marlborough / Nieuw-Zeeland, sauvignon blanc, Estate Selection, Cimarosa (Lidl €3,99)

Wijninstituut Wijnproefpanel - winnaars rood jan 2013Merlot wint
Merlot was de winnaar bij rood dit keer. Sommige rode wijnen hadden duidelijk een te ontwikkeld bouquet; in normaal Nederlands: ze waren eigenlijk al te ver heen en die wijnen kun je niet meer bewaren en spreken de meeste wijndrinkers zeker niet aan. Twee Portugezen hadden helaas kurk. Nou ja, Portugal heeft dankzij de vele kurkeiken wel wat met kurk, maar in je wijn proeven is natuurlijk zonde…

Winnaars rood
1. 2011 Valle Central / Chili, merlot, Los Gansos (Jumbo €4,49)
2. 2011 Vinho Regional Lisboa, touriga nacional / catelão / camrat, tinto, Vista Nova (Grape District €5,29)
3. Pays d’Oc, merlot / marselan, Domaine Roux (Em-té super €5,19)

Ingrid Larmoyeur - champagneOver Ingrid Larmoyeur
Wijndocent WIJNinstituut in Den Haag en Rotterdam, vast lid van het WIJNinstituut WIJNproefpanel, register-vinoloog, Certified Sherry Educator®, Spanish Wine Educator®, champagnegek en bubbelliefhebber, wijnblogger en op twitter te volgen via @vinissima en @bubbelblog.

Geplaatst in WIJNinstituut WIJNproefpanel | Tags: | Een reactie plaatsen

‘Tune-bare’ wijn!

Voor mijn scriptie Magister Vini die over het terroir in Mendoza gaat, sprak ik met Jose Galante, de hoofd wijnmaker van Salentein, een in Mendoza gevestigde Nederlands-Argentijnse wijnproducent.

IMG_1091_GalanteTerroir volgens Galante
Na jarenlange ervaring bij Catena werkt Galante (op de foto rechts) nu voor Salentein omdat hij van mening is dat de eigen wijngaarden van Salentein in Valle de Uco de beste plek bieden om wijn te maken: via de hoogte is het klimaat min of meer ‘tune-baar’: van 900m hoogte tot 1600m hoogte biedt hetzelfde klimaat als van Zuid-Spanje tot in de Bourgogne! Per 100m hoogte wordt het een graad kouder en ook de dag-nacht temperatuur verschil neemt toe goed voor behoud zuren en aroma’s. Daarnaast heb je controle over de groei van de plant door de irrigatie beperkt te houden en heb je bijna geen ziektedruk door de droogte. Kortom, bijna alsof je de plant en de wijn kunt ‘tunen’ voor de stijl die je wilt maken!
Er vindt nu wetenschappelijk onderzoek plaats naar de invloed van die hoogte op de aroma’s en de fenolische componenten dat aangeeft dat de wijnen van hogere percelen ook meer primaire aroma’s hebben en meer ontwikkelingspotentieel, daarover later meer in mijn scriptie.

De wijnen
Tijdens de masterclass van deze wijnmaker kon er worden geproefd. Ik pik er een paar mooie uit…!
Om te beginnen de toplijn Single Vineyard Malbec 2010. Die komt van 1350m uit Finca La Pampa: een fris, kruidige elegante stijl op een goede tannine-structuur. Zo mooi kas Malbec dus zijn.
San_Pablo_VineyardMeest bijzonder uit oogpunt van terroir is de Finca (=wijngaard) San Pablo waar nu o.a. Chardonnay en Pinot Noir staan en waar het zelfs te koud is voor de Malbec! De wijngaard is nog jong, maar de Single Vineyard Pinot Noir 2010 is groots: typische aardse en bosfruit aroma’s (nog wel wat gesloten, ook de wijn is nog jong) ) en een prachtig intens en breed smaakpalet met natuurlijke zuren.  Hier worden druiven met 10g/l aan zuren geoogst, dus die ‘bijna-Champagne’ is ook mogelijk!
Leuk en smakelijk is ook de Late Harvest Sauvignon Blanc 2010: want Botrytis (edelrot) kennen ze bijna niet in het droge Mendoza. Maar in die met bomen omzoomde wijngaard San Pablo is het kennelijk toch vochtig genoeg dat deze spontaan ontstond. Ze wisten er eigenlijk geen raad mee en hebben de druiven maar laten hangen en er deze leuke wijn van gemaakt!

Perspectief: finetuning!
In de wijnen herken je de trend naar meer elegantie door meer zuren en minder power. Al met al heb ik dit jaar drie wijnmakers  (ook bij Chakana en Altavista) bezocht die volop bezig zijn met het optimaliseren van hun terroir en die ‘single vineyard’-wijnen maken. Hiermee is de trend duidelijk: het potentieel wordt steeds beter benut, ook al zijn het kleine stappen, want een wijngaard plant je voor 30-50 jaar en wordt ook nog langzaam steeds beter. De richting is duidelijk naar kwaliteit en elegantie, dus nu ervaring opdoen en langzamerhand dat  tunen nog een beetje onder de knie krijgen!

Argentina_2012_411Over Fransbert Schermer
Sinds mijn 1e wijncursus in 2003 weet ik dat “ wijnles geven helemaal mijn ding is”. Ik ben nu hoofddocent bij het Wijninstituut. Ik hou van diepgang. Zo volgde ik na de vinologenopleiding modules over terroir en wijnbouw in Frankrijk en Spanje. Inmiddels ben ik ook gecertificeerd International Bordeaux Wine Educator en al flink op weg met mijn Magister Vini-studie en scriptie over de invloed van het terroir op de Malbec in Mendoza, Argentinië.
Toch blijft het genieten van wijn voorop staan en probeer ik op een humorvolle manier kritisch te blijven ten opzichte van alle “bla-bla” in de wijnwereld.

Groet, Fransbert

Geplaatst in Argentinië, scriptie, terroir, wijnlanden | Tags: , | Een reactie plaatsen

Cabernet d’Anjou onder de loep

foto5 tafel naambordje“In het hele land geldt door hevige sneeuwval weercode oranje, met uitzondering van de meest noordelijke provincies en Zeeland.” De laatste tien meter van mijn straat heb ik zojuist met blokkerende wielen overbrugd, tot net voor het kruispunt dat me naar de snelweg stuurt. De ANWB-stem uit de radio pruttelt nog wat na en met witte knokkels draai ik de A-15 op. Een zomerse Cabernet d’Anjou-proeverij wijkt niet voor wintergeweld.

Na een glijpartij van drie uur arriveer ik bij restaurant Crème Crue in Rijswijk. Een panel van ingewijden verzamelt zich rond de chefs table van chefkok Patrick Kelder. Met serieuze koppen buigen we ons over de centrale vraag van deze bijeenkomst: is er een toekomst voor Cabernet d’Anjou in Nederland?

De Anjou
De wijngaarden van de Anjou liggen aan weerskanten van de Loirevallei. Ten westen ervan ligt de Muscadetstreek, de oostelijke grens wordt gevormd door het enorme gebied van de Touraine. Binnen de Anjou wordt een reeks van verschillende wijnen geproduceerd, van strakdroog tot volzoet, rood en wit natuurlijk, maar ook veel rosé.
De bekendste daarvan is de vanaf de jaren ’70 immens populaire Rosé d’Anjou. Ook nu nog drinken we daar in Nederland vrachtwagens vol van. Dat is niet vreemd: alles in die wijn is gericht op toegankelijkheid, geschikt voor een breed publiek. Zo is de wijn laag in alcohol, met zo’n 10,5% heb je het wel gehad. Daarnaast beschikt de wijn over een milde zoetheid die het aanwezige zuur in de wijn net die aangename afronding geeft.

Druivenrassen van wereldformaat
Uit hetzelfde gebied komt ook een tweede rosé: de Cabernet d’Anjou. Die steekt toch wat anders in elkaar dan de relatief eenvoudige Rosé d’Anjou. Daar waar die laatste gemaakt is van de vrij onbekende grolleaudruif, is de ander gemaakt van twee rassen van wereldformaat: de cabernet sauvignon en de erop lijkende cabernet franc. Deze druivenrassen vormen de basis en de ziel van de Grote Wijnen van de Bordeaux. Met name in de Medoc en de Graves staan ze aangeplant.
Ook de Cabernet d’Anjou ontleent er zijn karakter aan. Het is in vergelijking met de Rosé d’Anjou een wijn met meer kleur, alcohol, smaak en restsuiker. Dat laatste valt niet meteen op: omdat de cabernets van nature veel zuur hebben, heeft het suiker vooral een temmend effect op dat zuur. Van de twee rosé’s is dit de completere wijn en niet altijd het schatje dat je achteloos wegtikt.

foto6 tafelVragen
Het Comité d’Anjou gaf aan Communicatiebureau Alterego en Het Wijninstituut de opdracht te onderzoeken wat de marktmogelijkheden voor de Cabernet d’Anjou in Nederland zijn. Centrale vraag: hoe breng je dit relatief onbekende product tot de consument? Wellicht liggen er mogelijkheden bij  midden- en topsegment van de horeca. En als dat zo is, bij welke gerechten gaat de wijn zich dan thuis voelen? En als de horeca geen optie is, op welke manier zet je de wijn dan wel in de markt?
Om dat te onderzoeken zitten we met een groep van ingewijden bij restaurant Crème Crue. Chef Patrick Kelder kookt en serveert ons een reeks van uitstekende gerechten, modern en elegant, met opvallend veel oog voor authentieke smaken; overbewerkte ingrediënten zul je bij hem niet tegenkomen.
Aan de tafel de sommeliers Guillaume Coret, Michiel de Graaf en Axel Rosier. Verder Andre Sauerbier (Wijninstituut), Michel le Roux en Maaike Korten (Alterego), Maarten van den Dries (Deltawines), multiwijnauthoriteit Marja van Beek en ik.

Niet voor de supermarkt
Over de vraag via welke weg de Cabernet tot de consument gebracht kan worden, zijn we het al snel eens: gezien het feit dat de directe concurrent Rosé d’Anjou een stevig aandeel in de markt heeft en de cabernet-versie er in consumentenogen te veel op lijkt, is toetreding via het supermarkt- en slijterskanaal niet voor de hand liggend. De tot op zekere hoogte vergelijkbare Cabernet d’Anjou wordt bovendien voor een anderhalf keer zo hoge prijs aangeboden; een flink minpunt dat zich tussen de supermarktschappen niet laat uitleggen. Een top-downbenadering – via restaurants het publiek bereiken – ligt meer voor de hand.
Verder is het maar de vraag in hoeverre de consumenten van het etiket af kunnen lezen dat ze het in vergelijking met Rosé d´Anjou met een kwalitatief beter product te maken hebben. De naamsgelijkheid is killing, het aura van goedkoop hangt er omheen en dat maakt de aanschaf van een fles die tegen de € 10,- kost bezwaarlijk. Wellicht is het geen onaardige gedachte het “Anjou-gedeelte” in de naam te vervangen door “Loire”. Cabernet de Loire zou zo zonder de ballast van zijn goedkopere broertje in de markt gezet kunnen worden.

foto2 gerechtSmaakbeeld: goede papieren maar gemis aan extractie
De acht verschillende wijnen die ons worden geschonken zijn in twee groepen te verdelen. Het profiel van enkelen komt grofweg neer op een dikke kleur die ietwat gekunsteld overkomt, rijp fruit in de neus met duidelijk zoet. Andere wijnen zitten fijner in in elkaar met een bleek-uienschiluiterlijk, een ingetogen neus en elegant bescheiden zoet.
Om voor de A.O.C. Cabernet d’Anjou in aanmerking te komen dient er volgens de wetgever minimaal 9 gram per liter restsuiker in de wijn te zitten. In de praktijk tref je 20 tot 35 gram aan, hetgeen een fors bereik is. Wijnen die hoger in het zuur zitten zullen uiteindelijk vaker meer restsuiker bevatten om juist dat zuur te beteugelen. Aangezien op het bord ook vaak een spel van zoet en zuur wordt aangeboden, beschikt de wijn in theorie in ieder geval over de juiste papieren de combinatie met gerechten aan te gaan.
Toch is de consencus aan tafel een andere: over het algemeen ontbreekt de elegantie en extractie. Over dat eerste valt in de praktijk nog wel heen te komen, maar dat gebrek aan extractie – aroma – wreekt zich. De wijn is eenvoudigweg niet opgewassen tegen de smaken op het bord en in die bijrol  is het geen volwaardig partner aan tafel. Enkel 2 of 3 toppers in het rijtje slaagden er tot op zekere hoogte in de rol met wat meer karakter in te vullen. Maar ook daar zou een hoger smaakplan de combinatie vanzelfsprekender maken.

Toekomst
Om Cabernet d’Anjou via de (top-)horeca in de markt te zetten, zal de wijn in de breedte nog een kwaliteitsslag moeten maken. Een tandje erbij. Begrijp me goed, de wijn is zeker niet slecht, aangenaam zelfs. Ik zie me dit met plezier ontkurken op een mooie lentedag, maar ik ga er niet bij koken. Met het huidige niveau is wat droge worst en harde kaas de gastronomische trede waarop de wijn blijft steken. De potentie is er en aan het smaakbeeld hoeft ook niet gemorreld te worden. Maar als er extra inspanningen gedaan worden om het extractgehalte omhoog te krijgen, voorspel ik dat restaurateurs met een dergelijk glas een verbluffende troef in handen hebben.

Noot achteraf: de opzet van deze proeverij was uitstekend! De organisatie en Patrick Kelder met zijn team verdienen alle lof voor de verrichte inspanningen.
Verder doet de effectiviteit waarmee het resultaat van de sessie bereikt werd vermoeden dat een dergelijke opzet met een panel een bruikbaar tool is voor verdere onderzoekingen. Ook is het aan te bevelen naast dit team van “kenners” ook een team van consumenten te laten proeven en brainstormen. Er dient rekening te worden gehouden met de mogelijkheid dat panelleden zich door elkaar laten beïnvloeden, wat met vakmensen minder snel gebeurt. Eensluidendheid in meningen van acht vakmensen uit 4 sectoren is nu basis voor een serieus advies, waarin kansen en obstakels weergegeven worden. 

[Tekst en fotografie: Eelco van Wieringen]

Over Eelco van Wieringen
Eelco van Wieringen is journalist en een specialist in wijn-spijscombinaties. Hij schrijft culinaire artikelen, reportages en restaurantrecensies voor onder meer Bouillon Magazine, Mariken Magazine en De Wester. On-line-artikelen zijn te vinden op zijn blog: http://eelcovanwieringen.punt.nl

Geplaatst in druivenrassen, Frankrijk, rosé, wijn-spijs | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

WIJNinstituut WIJNproefpanel: uitslag oktober 2012

Er zijn vele panels en jury’s. Er wordt veel wijn geproefd voor medailles, almanakken en gidsen. Toch heeft onlangs een nieuw wijnproefpanel het licht gezien.

Ervaring en onafhankelijk
Tijdens, voor en ook na wijncursussen krijgen de wijndocenten vaak vragen over wijntips. Of over een goede wijnhandel. Natuurlijk laat een docent zich graag verleiden tot een persoonlijke tip of aanrader. Maar we willen dit graag structureler en landelijk  aanpakken. Met de proefervaring en wijnkennis, die er binnen Het Wijninstituut is, bij docenten en cursisten, moet dat mogelijk zijn. Het onafhankelijk karakter van het Wijninstituut en het panel wordt mede gegarandeerd door het blinde proeven en het inbrengen van wijnen o.a. door cursisten.

Onder 6 euro
Het doel van het panel is goede wijnen te selecteren en te adviseren, die onder de € 6,– in consumentenprijs zijn. Binnen deze prijsklasse vallen 90% van de in Nederland gedronken wijnen. Het mogen ook aanbiedingen zijn, maar die moeten dan tot 2 weken na de proefdatum lopen. Anders heeft de WijnTIP geen zin. En liefst landelijk verkrijgbaar om een breed publiek te kunnen bedienen. Goede wijn is …..vooral boeiende wijn, liefst typisch voor druif en streek. De tests wezen uit dat het panel ook zoekt naar (enige) complexiteit, maar dat de wijnstijl minder belangrijk is. Dus wijnen, die niet na twee slokken vervelen. Zijn die er in deze prijsklasse?  

Gemengd panel
Het panel bestaat maandelijks uit drie of vier wijndocenten en vijf of zes cursisten van Basiscursus of Wijnbrevet met enige proefervaring. De docenten zijn meestal dezelfde, maar de cursisten kunnen wisselen. Dus een gemengd panel omdat we met onze uitkomsten zo dicht mogelijk bij de liefhebber willen blijven. Iedereen een stem dus. Wel interessant om verschillen tussen proevers te zien. Vaak is men het ook eens trouwens…. 

Voor liefhebbers die dit willen meemaken is er dus nu een mogelijkheid. Je moet wel 20-30 wijnen “blind” willen proeven en waarderen. Dit gebeurt in informele sfeer.

Ook de lokatie van de proeverij is wisselend, hoewel we Soest als basis hebben gekregen. Maar ook Amsterdam, Den Haag en Rotterdam en ….. zullen aan de beurt komen. De frequentie is maandelijks en gegevens worden drie weken tevoren aangekondigd in de Linkedin Groep van het Wijninstituut.

Landelijk
Hoe komen we aan de wijnen? Alle deelnemers mogen wijnen inbrengen, waar ze geen commerciële binding mee hebben. Mits binnen prijsklasse en super-kwaliteit en interessante prijs. Ze mogen uit alle koopkanelen komen. Maar landelijke verkrijgbaarheid is het meest gewaarborgd bij internetwinkels, supermarkten, discounters en andere landelijke ketens. Het aanbieden van wijn door leveranciers is in overleg mogelijk indien de wijnen aan de voorwaarden voldoen.

Publicatie kan overal plaatsvinden, maar in ieder geval op de http://www.wijn.blog.nl van Marja van Beek en de maandelijkse Nieuwsbrief en Linkedin Groep van Het Wijninstituut. Maar ook de andere sociale media zullen niet geschuwd worden.

Het WIJNpanel en haar WijnTips en publicaties kunnen dus overal opduiken… 

En de uitslag…
De winnaars bij wit en bij rood tijdens de eerste proeverij van het WIJNinstituut WIJNpanel waren:

Wit:

  1. MontGras, ‘deGras’ chardonnay (BuyYourWiner.com)
  2. Chat-en-Oeuf (Hema)
  3. Rueda (Lidl) en Chablis (Lidl)

Rood:

  1. Chili, merlot, Carmen reserve (BuyYourWine.com)
  2. Roussillon, Domaine Fourcade “Les Terrasses” (Henri Bloem)
  3. Pays d’Oc, Excellence Syrah (Jumbo)
Geplaatst in WIJNinstituut WIJNproefpanel | Tags: , | Een reactie plaatsen

Libanon, Jordanië en Egypte, wijn uit het Midden-Oosten in Nederland

Door Mark Bergevoet

Vrijdag 21 september vond er een bijzonder wijnevenement plaats in het oosten van Nederland. Bij Landgoed Montferland in Zeddam presenteerden 10 wijnmakers en medewerkers hun wijnen uit Libanon, Jordanië en Egypte. Dit evenement is opgezet door de vinologen Ronnie Brouwer (sommelier De Kromme Dissel*) en Mark Bergevoet (eigenaar Glasses Wines).

Waardering
Naast de bekende huizen als Chateau Musar, Ksara en Chateau St Thomas, konden de bezoekers ook wijnen proeven van onbekende huizen als “Kourum de Nile” uit Egypte en “Saint Georges” van wijnmaker Omar Zomut uit Jordanië. Eigenaar Zomot was speciaal voor dit evenement naar Nederland gekomen en was verbaasd over de grote opkomst van zowel journalisten als amateurproevers: “Wij worden nog niet gezien als een wijnland en dat zal voorlopig wel zo blijven, maar dankzij dit soort evenementen krijgen de wijnen die we maken wel waardering”.

“Eerste wijnmaker van de Sahara”
Wijnmaker Zomut gebruikt traditionele druivenrassen, onder andere Chardonnay, Merlot en Pinot Noir. Brouwer en Bergevoet prezen de vooruitstrevendheid van Omar, maar moesten toch ook een kanttekening plaatsen bij zijn Sauvignon Blanc. Brouwer: “Een Sauvignon Blanc moet zuren bevatten en dat is moeilijk te behouden in het warme klimaat als Jordanië. Ondanks de moderne (koel)technieken mist deze wijn zijn typische frisheid”. Bergevoet was zeer te spreken over de kwaliteit uit Egypte: “De Blanc de Noir, een witte wijn van rode Grenache-druiven gemaakt door Sahara Vineyards, heeft sap, body, lengte en is zeer breed inzetbaar in de gastronomie”. Deze wijn komt van een wijngaard 50 kilometer ten noorden van Cairo en is gemaakt door Karim Hwaidak, een succesvolle ondernemer die de titel “Eerste wijnmaker van de Sahara” heeft gekregen.

Tevens stonden de wijnen van Chateau Nakad op de proeftafel. Het wijnhuis is gesticht in 1923 door Salim Nakad. Het heeft zijn grote doorbraak meegemaakt in 2002 toen hun ‘Chateau 1998’ in Canada onderscheiden werd met goud, als enige Libanees wijnhuis!

“Primeur Piraat”
Er stond zelfs een wijn waar nog geen etiket op zat en deze wijn stond op de proeflijst als “Primeur Piraat”. Degenen die navroegen, kwamen erachter dat Brouwer en Bergevoet dit wijnhuis onlangs in Libanon ontdekt hadden. Het chateau zelf was echter nog niet eens klaar voor export: “We moeten nog een naam verzinnen en een etiket ontwerpen,” aldus de organisatoren, “maar de wijn zelf willen we u niet onthouden. Waarschijnlijk gaan we dit chateau begin volgend jaar in Nederland officieel presenteren.”

De organisatie hoopt dat de sommeliers in Nederland nu nog meer van de gebaande paden gaan en meer met deze wijnen zullen werken.

Links Ronnie Brouwer (Oud Sommelier De Librije***, Winnaar Gran prix Saint Hubert 2008, Nu sommelier De Kromme Dissel* in Heelsum). Rechts Mark Bergevoet (Oud eigenaar Villa Copera Tolkamer, Nu Bedrijfsleider Landgoed Montferland in Zeddam en eigenaar Glasses Wines, wijnimport, Columnist Gezondheid plus)Over de auteur
Mark Bergevoet is Vinoloog van de wijnacademie, eigenaar Glasses Wines wijnimport Azewijn (info@glasseswines.nl), bedrijfsleider/sommelier Landgoed Montferland te Zeddam (zie Facebook Landgoed Montferland voor meer informatie over dit evenement) en columnist Gezondheid plus.

Geplaatst in Egypte, evenement, Jordanië, Libanon, Midden-Oosten | Een reactie plaatsen

Nationale Wijnkeuring 2012: Nederwijn op de keuringstafel…curiositeit of serieuze slok?

Door: Ingrid Larmoyeur

Afgelopen week vond voor de tiende keer de Nationale Wijnkeuring plaats. Van de 167 ingezonden wijnen kwamen er dit jaar voor het eerst ook 26 uit België bij. Een interessante dag waar we per juryteam zo’n 60 wijnen beoordeelden. De grote vraag: zijn er medailles gevallen…?

Analyserapport
De wijnen zijn eerst onderzocht op zuur-, alcohol- en zwavelgehalte en op eventuele fouten. Vervolgens hebben onder leiding van juryvoorzitter Frank Jacobs vier jury’s van zes vakmensen en een tafelvoorzitter alle wijnen verspreid over twee dagen beoordeeld. Daarbij werden criteria gehanteerd die gelden bij internationale wijnconcoursen. Ook dit jaar was er weer een internationaal jurylid (Georg Binder, DLR Rheinland-Pfalz) aanwezig. Juryleden zijn allemaal professionals: wijngaardeniers, vakhandel, sommeliers, journalisten, wijndocenten etc. De Nationale Wijnkeuring wordt georganiseerd door het Wijn Instituut Nederland (WIN), in samenwerking met het Productschap Wijn en het Wijngaardeniersgilde Nederland. Alle wijnen hebben een analyserapport via een laboratorium en worden tijdens de Nationale Wijnkeuring nog eens organoleptisch gekeurd door de juryleden.

Jurybeoordeling
Voor elke wijn krijg je als jurylid een eigen op jouw naam gesteld apart beoordelingsformulier. Je kent per wijn aan diverse aspecten punten toe binnen de categorie kleur, geur, smaak en totaalindruk. Als je alle punten optelt, zie je vanzelf of de wijn volgens jouw in de prijzen valt:

  • 71-79 punten WINkeurzegel
  • 80-81 punten Bronzen medaille
  • 82-84 punten Zilveren medaille
  • 85-91 punten Gouden medaille
  • 92-100 punten Groot Gouden Medaille

Vervolgens worden de punten van alle juryleden opgeteld en komt er een gewogen gemiddelde. Pas daarna is bekend welke punten de wijn krijgt en of er een medaille komt. Overigens spreekt het voor zich dat de wijnen blind beoordeeld worden!

Wisselende kwaliteit met uitschieters
We proefden met ons team zo’n 60 wijnen, van droog wit naar mousserend rosé, droog rosé, halfdroog rosé tot rood en rood met hout. De wijnen die ons team te proeven kregen waren van sterk wisselende kwaliteit. Het begon bij ons bij droog wit en de start was niet best. Een aantal wijnen had kurk of een fout. Dan laat je een tweede fles opentrekken om de wijn en de wijnmaker nog een kans te geven, maar soms blijkt ook de tweede fles onzuiver. Jammer en een gemiste kans voor de wijnboer. Of juist niet, want ook van een afkeuring zal hij/zij hopelijk leren. Hopelijk gaan deze wijnboer in de toekomst beter op een constante kwaliteit letten.
Wit viel me dit jaar niet mee, op wat sappige frisse na. In 2010 schreef ik naar aanleiding van de keuring: ”Wat opvalt is dat wit in Nederland steeds beter wordt. Veelal mooie zuivere aromatische wijnen met frisse zuren en een goede balans.” Ook in 2011 was ik enthousiast over de ontwikkeling van Nederwit. Nu in 2012 is het toch weer te wisselend van kwaliteit met teveel onzuiverheid of fouten! Ook zeer vegetaal, maar dat is soms met ons klimaat nauwelijks te vermijden.
Rosé was eerder slecht met veel fouten, nu wisselend. Een opgaande lijn dus in feite. Ik heb bijvoorbeeld een mooie halfdroge rosé geproefd. Niet mijn smaaktype, maar toch een aangename wijn met een mooie balans.
Rood viel me dit jaar erg mee. De voor velen soms aparte of bijna onaangename karakteristieken van onbekende kruisingen als Regent waren dit jaar minder te merken. Soms mooi fruit met aangename tonen. Het lijkt erop dat men in Nederland deze rassen langzaamaan beter onder de knie krijgt. Af en toe kregen we een wijn die echt herkenbaar pinot noir-karakter had. Dat zal dan wel een Belgische wijn geweest zijn. In de serie rode houtgerijpte wijnen die ons team proefde was ik content met het meer ingetogen houtgebruik. Dat heb ik in voorgaande jaren te vaak te uitbundig meegemaakt. Dat zie je trouwens veel bij beginnende wijnproducenten: te kwistig met hout. Wat genuanceerder ermee omgaan, komt de wijn vaak ten goede.

Eindoordeel 2012
Wit zakt weer wat terug ten opzichte van het positieve beeld van 2011, met sterk wisselende kwaliteit en teveel kurk of fouten. Rosé is wisselend met af en toe een mooie ertussern. Rood lijkt op de goede weg,l met wederom minder uitbundig houtgebruik.
Wij hebben geen gouden, maar wel wat WINkeurzegels en bronzen en zilveren medailles toegekend. Bij het team naast ons hoorde ik echter ook af en toe “goud” klinken, dus het wordt spannend tot de prijsuitreiking welke wijnen dat zijn…

Positieve discriminatie?
De principediscussie van vorig jaar vond niet meer plaats. Toen werd er gedicsussieerd over de manier van beoordelen. Beoordeel je de wijnen binnen de categorie Nederlandse wijnen? Of beoordeel je de Nederwijnen op het hele scala van bestaande wijnen? In het eerste geval doe je in feite aan positieve discriminatie en zeg je: “voor een Nederlandse wijn is dit een prachtige wijn en krijgt hij een medaille”. Als je de wijnen met alle wijnen, dus ook bijvoorbeeld Franse, Italiaanse of Chileense wijnen, vergelijkt, dan kan het oordeel heel anders uitvallen: mooi voor Nederwijn, maar in vergelijking met internationale wijnen zeer mager en dus zeker niet medaillewaardig.
Ik ben overigens voorstander van echt objectief proeven. Wil je deze keuring serieus nemen, en de wijnmaker ook helpen met een echt oordeel over zijn/haar wijn, dan moet je Nederlandse wijn vergelijken met buitenlandse wijn. Anders heeft zo’n keuring mijns inziens een te folkoristisch karakter.
Het feit dat er dit jaar ook wijnen uit België meededen, is trouwens alleen al is reden genoeg om de wijnen op een internationale schaal te beoordelen.

Curiositeit of serieuze slok?
Zeg je Nederwijn, dan komt al snel de prijs ter sprake. Het klopt, de prijsstelling van Nederlandse wijn is aan de hoge kant als je de kwaliteit vergelijkt met wijnen uit het buitenland. Maar een eerlijk vergelijk is dat natuurlijk niet en je kunt je ook afvragen of je dat vergelijk wilt maken. Nederwijn is in eerste instantie interessant voor restaurants in de buurt die een regionale wijn op de kaart willen zetten. Daarnaast verkopen veel wijnproducenten hun wijnen ter plekke aan bezoekers van hun wijngaard die een kijkje komen nemen, een slokje komen proeven en een flesje als cadeautje meenemen.
Frank Jacobs schreef het ook al op Facebook: “Op prijs concurreren met bijvoorbeeld Chili of Zuid-Afrika moet je als Nederlandse producent helemaal niet willen en is door velerlei redenen ten ene male onmogelijk. Positionering van je wijn als een streekproduct is en blijft voor veel (goede) Nederlandse wijnboeren de beste strategie.” En de niet onverdienstelijke Marius van Stokkum (Wijngaard De Linie) zei vorig jaar: “Wat stelt een Nederlandse medaille anders voor als je andere maatstaven gaat aanleggen!?”. Hij vertrouwde me ook ooit toe dat hij het bezoeken van een Nederlandse wijngaard zag in het rijtje leuke uitjes: de ene keer een schapenboerderij, de andere keer een wijngaard.

Prijsuitreiking
In 2010 werden voor het eerst gouden medailles uitgereikt tijdens de Nationale Wijnkeuring, een mijlpaal. Vier wijnen vielen toen in de topnotering. Er deden in 2010 182 wijnen mee. In 2011 deden 147 wijnen mee en in 2012 – mede dankzij de Belgische inzendingen – dus weer meer, namelijk 167.
De prijsuitreiking vindt op 16 september plaats op Kasteel Groeneveld in Baarn. Dan weten we welke wijnen er een WINkeurzegel, een bronzen, zilveren of zelfs gouden medaille hebben gewonnen…

Over Ingrid Larmoyeur
Ingrid is Wijndocent van het WIJNinstituut in Den Haag en Rotterdam, register-vinoloog, Sherry Educator®, Spanish Wine Educator®, wijnblogger (http://vinissima.wordpress.com) en champagnekenner. Ze is op twitter te volgen via @vinissima en @bubbelblog.

Geplaatst in Nederwijn | Tags: | Een reactie plaatsen

Wat is de oorzaak van verschillen in de winkelprijs van wijn?

Door: André Sauerbier

Wijn is een ingewikkeld product. Er zijn miljoenen producenten in meer dan 50 wijnlanden die elke jaar vaak meerdere wijnen maken. Elke wijn is – elk jaar weer – ook nog eens anders. Jaarlijks komen er meer dan 40.000 nieuwe wijnen op de Nederlandse markt. Een onoverzichtelijk aanbod, zeker als je nog aan het zoeken bent wat je lekker vindt. Met grote regelmaat krijgen wijndocenten de vraag: “Is duurdere wijn beter?” En vervolgens: “Kan heel goedkope wijn ook goed zijn?“ en “Zijn cursuswijnen altijd duurdere wijnen?” 

Kostprijs en consumentenprijs
Ik zal hier – zo bondig mogelijk – de oorzaken van prijsverschillen op een rijtje zetten en bespreken. Er is een onderscheid tussen de productiekostprijs en de consumentenprijs. In deze blog ga ik dus in op het ontstaan van deze prijsverschillen in de consumentenprijs van wijn. Het verschil in de (productie)kostprijs van de wijn bepaalt allereerst het verschil in consumentenprijs. Maar er is meer…

De producent
Aan het streven van een producent naar een bepaalde smaakstijl (geconcentreerd, houtgerijpt etc.) of een bepaalde kwaliteit liggen vaak kostprijsverschillen ten grondslag. Het ontstaan van de prijsverschillen is in de eerste plaats terug te voeren op de honderden beslissingen die een wijnmaker jaarlijks maakt gedurende het groeiseizoen in de wijngaard en tijdens het productieproces. Handmatig of machinaal oogsten (goedkoper), het terugsnoeien naar een geringere oogst (minder opbrengst bij gelijke kosten) zijn voorbeelden van invloeden in kosten in de wijngaard. In het wijnmaken zijn lange gistingsprocessen op lage temperatuur een voorbeeld van hogere kosten, maar ook het gebruik van nieuwe houten vaten (duur).

Productiemiddelen
Een ander facet in de kostprijsverschillen is de kostprijs van de grond en meerjarige investeringen in productiemiddelen. De plaats (kwaliteit bodem, bekendheid) en aanlegkosten van de wijngaard hebben invloed op de aankoopkosten van de wijngaard. Zo is een hectare wijngaard in St. Émillion duurder dan een wijngaard in de Duras. En kan een hectare in de Côte Rôtie (hellingen) ook niet goedkoop zijn. Ook hebben investeringen in meerjarig te gebruiken productiemiddelen grote invloed op de kostprijs van wijn. Investeringen in bijvoorbeeld dure, geavanceerde persen drukken op de kosten per liter wijn.

Hoe groter, hoe goedkoper
Vervolgens zijn er de “economies of scale”. In het algemeen: hoe groter de wijngaard, hoe lager de kosten per liter. Een liter wijn van een producent die 10 hectarewijngaard heeft, zal meestal duurder zijn (kostprijs) dan de wijn van een wijngaard van een bedrijf van 400 hectare. De laatste zal een lagere kostprijs hebben door betere efficiency en verdeling van de vaste kosten, die over meer liters verdeeld worden.   

Marketingkosten
Er is nog een redelijk nieuwe kostprijscomponent: de marketingkosten. Deze kosten zitten in de kostprijs van die wijnen waarvoor flink reclame wordt gemaakt. Een merk ‘bouwen’ kost veel geld en vooral als er maar weinig flessen worden gemaakt, kan het per fles flink oplopen.

Handelsmarges
De laatste factor in het bepalen van de consumentenprijs is de marge van de handelspartijen van producent tot en met de winkel. Hoe minder schakels, hoe beter. Hoe lager de marge per schakel, hoe lager de winkelprijs kan zijn. Verschillen in marge vinden hun oorzaak in de praktijk in de verschillende distributiekanalen, met ieder een eigen functie en serviceniveau. Voor wijn zijn dat grofweg discounters (ca. 25%), supermarkten en ketens (ca. 60%) en wijnspeciaalzaken (winkel en internet, ca. 15%). Deze hebben elk hun eigen kostenstructuur en specialisatie. Door hun specifieke kenmerken hebben deze drie kanalen ook een eigen margestructuur en -hoogte.

Wereldmarkt: Vraag en aanbod
Tot zover duidelijk, maar er is nog een ander aspect dat de winkelprijs bepaalt. De inkoopprijs van een liter wijn wordt namelijk niet altijd door de kostprijs bepaald maar ook door de wereldmarktprijzen. Dus door vraag en aanbod. Wijn is een wereldmarktproduct geworden. Zeker als het om grote hoeveelheden gaat. Is het aanbod groter dan de vraag, dan kan de wereldmarktprijs ONDER de kostprijs belanden. Zo gebeurde ook de afgelopen jaren en zeker nu. Veel wijn wordt momenteel ONDER de kostprijs verhandeld. Daar is geen schuldige voor aan te wijzen. Of het moet de consument zijn die te weinig drinkt. Of de producenten die teveel wijn maken. Historisch gezien is deze situatie altijd tijdelijk. Het aanbod past zich binnen een paar jaar aan de vraag aan. Het aanbod van wijn wordt door faillissementen en het rooien van wijngaarden verlaagd. De prijs stijgt weer boven de kostprijs. Alleen doorlopende subsidies kunnen dit mechanisme verstoren. Dat gebeurt in Europa en niet in de Nieuwe Wereld, waar een wijnboer na twee slechte financiële jaren meestal stopt.     

Is duurder altijd beter…?
Nu terug naar de vragen.  Is een duurdere wijn altijd beter dan een goedkopere. Neen! ‘Ecomomies of scale’ in de productie en besparingen in vervoer en verpakking hebben de kostprijs per liter van grote partijen wijn sterk doen dalen. Daarbij doet de overproductie ook een flinke duit in het zakje. Tot slot geldt dat de margestructuur en –hoogte van discounters en supermarkten zijn veranderd. Minder schakels, samengevoegde en geminimaliseerde inkoopafdelingen en het nemen van minder marge door vooral de discounters leiden tot veel lagere prijzen. Samen met voortdurende kwaliteitsverbeteringen in de wijngaard en de vinificatie, is het mogelijk tegen lagere prijzen dan vroeger goede wijn te kopen die ook nog eens lekker is. 

Ruim aanbod
Naar deze ontwikkeling wordt door traditionele wijnkanalen meestal negatief aangekeken. Ondertussen is de Nederlandse consumptie de afgelopen 10 jaar fors gestegen. Daaraan ligt ten grondslag onder andere het feit dat wijn meer bereikbaar is geworden voor een grote groep consumenten. Maar ook de service en educatie van de traditionele kanalen dragen daaraan bij. In prijssegmenten is de markt duidelijk over de kanalen verdeeld. De consument kiest, èn heeft in Nederland een zeer ruim aanbod van wat er wereldwijd te koop is. 

De keuze voor de consument is groter geworden, het aanbod is groter, de prijsrange is groter, er zijn meer aanbieders. Dat klinkt erg positief. Maar kiezen en vergelijken is niet gemakkelijk. Wat is er allemaal verkrijgbaar? Wat vind ik lekker? Waar kan ik het kopen? Allemaal vragen waar een onafhankelijke wijncursus de liefhebber bij de hand neemt. Geen beperkingen door assortimenten van winkels en dus ook met goedkopere wijnen uit alle kanalen. Dat geeft de cursist een goed beeld van wat er in de diverse kanalen en in de verschillende prijsklassen te koop is. U leert kennen wat u lekker vindt. En waarom. Soms is dat een dure wijn, maar dat hoeft helemaal niet. Inzicht in het ontstaan van prijsverschillen kan helpen bij het maken van keuzes.


Over André Sauerbier
André Sauerbier startte in 1995 met het Wijninstituut, dat sindsdien is uitgegroeid tot een begrip in de wijnwereld. Het Wijninstituut is onafhankelijk en organiseert wijncursussen, proeverijen en evenementen. Als wijndocent streeft hij ernaar om op alle niveaus in begrijpelijke taal over wijn (en spijs) te praten.

Geplaatst in consumentenprijs | Tags: | 8 reacties